عکس مهتاب

د ربیا با ن تشنه د نبال سراب افتا ده  ایم

هم چو گیسوی تومادرپیچ وتاب افتاده ایم

چون صدف آغوش بگشایی توشبهابهرغیر

ماز بیم آتشت د ر اضطراب  افتا ده  ایم

چون گهربرموج می غلطیم وهرجامی رویم

گنج آبادیم د ر شهری خراب  افتاده  ایم

پرتومهر یم پنهان پشت  ابری  تیره  فام

قصه ای ناخوانده ایم وازکتاب افتاده ایم

بس که باعزلت نشینی های خودخوکرده ایم

د رشمارخلق گویی از حساب افتاده ایم

بزم اشک وآه ودردوغم بوددریای عشق

ما به این د ریا د رایام شباب افتاده ایم

مست عشقیم ارگهی آتش به جانی می زنیم

د ُرد ناچیزیم د ر جام شراب افتاده ایم

عمر مارااعتباری بهر فردای تونیست

عکس مهتابیم برروی حباب افتاده ایم

یاس خوشبوی سفیدم کونسیم زلف تو؟

کزغم وهجران تود رالتهاب افتاده ایم

بخت ازمامی گریزدچون نگاهت از«رها»

اشک سوزانیم کزشمعی مذاب افتاده ایم

/ 0 نظر / 22 بازدید