آفتاب حیات

به بین که عشق چه بی اعتبارکرده مرا       چه غصه هافلک سفله بارکرده مرا

به ناز گوشه ی چشمی نمابر    احوالم        به بین که بارغم توچکار کرده مرا

اگرهوای پریدن به سرندارم         من        کمندزلف توای مه شکارکرده مرا

توسست عهدی ومن سخت جان واین هردو  به نزدمردم بی درد خوارکرده مرا

زدست خلق به ویرانه میروم چون گنج       زبان خلق به محنت دچارکرده مرا

هزاروجغد به یک آشیانه بس    دیدم          شکسته بال و پروبی قرارکرده مرا

رسیده برلب دیوارم افتاب       حیات        سفربه آخرت امیدوار    کرده مرا

«رها»نتیجه ی طبع بلند  تو    امروز     شکسته خاطروبی غمگسارکرده مرا

/ 0 نظر / 23 بازدید